Wedstrijdverslagen 27-10-2013

Na de huzarenstukjes die beide teams de voorgaande week tegen Zwolle en Drachten hadden verricht, stonden deze week Emmen en Phoenix als tegenstanders te wachten. Op papier minder zware tegenstanders dan die van de voorgaande week. Het tweede team zou de spits afbijten tegen Emmen. In het voorgaande seizoen hadden the Bulls alle zeilen bij moeten zetten om een team tegen deze club op te kunnen zetten. Men moest zelfs zo diep gaan door bijna alle oudjes en zelfs bestuursleden op te trommelen om 15 man op het veld te krijgen. Dit jaar was het anders. Door de nieuwe aanwas en de terugkeer van geblesseerden kon er zonder problemen een team op de been gebracht worden. Dit inmiddels aardig ingespeelde team moest het opnemen tegen de bekende spelers uit Emmen. Gemiddeld een kop groter en 20 kg zwaarder dan wat Almelo op het veld kon brengen. Ondanks, of juist dankzij het terugdraaien van de zomertijd was iedereen op tijd op de club en kon de wedstrijd onder leiding van die altijd vriendelijk blonde reus de heer R. Olde Kotte om 13.00 uur van start gaan. Het is alsof de duvel er mee speelt, maar bij de wedstrijden tegen Emmen is de wind altijd een belangrijke factor. Ook nu weer was er sprake van een straffe bries, die in de lengterichting van het veld stond en een voorbode was van de storm die later in de week de kop op zou steken. In de eerste helft hadden the Bulls het windvoordeel, maar zoals later bleek zou het venijn in de staart zitten.

Na de kick off werd al snel duidelijk dat de fysieke kracht van de tegenstander een zware dobber voor the Bulls zou betekenen. Alleen al de directe tegenstander van onze frêle fly half Bas(je) had minstens 10 jaar en 60 kg op hem voor, terwijl dit weinig afbreuk deed aan zijn bewegelijkheid. Ook de tegenstander van Daniël was hem in lengte en gewicht duidelijk de baas. De scrum leek op het eerste gezicht qua kracht en gewicht de mindere van Emmen, maar niets bleek minder waar. Hier overwon de techniek en de inzet het van de brute kracht. The Bulls stonden als een huis en lieten zich niet van de bal zetten. In het losse werk hadden ze het echter heel zwaar. Door zich strikt te houden aan de ruck defensie, met guards, kon de terreinwinst van Emmen beperkt worden. De eerste klap werd vanuit de eigen 22 meter uitgedeeld door the Bulls. Een kickje van Nick gaf ruimte aan een break van hemzelf en na de conversie van Bas stonden de eerste 7 punten op het bord. Niet lang daarna liet de nummer 10 van Emmen zien dat hij ook kwaliteiten als kicker had. Tegen de wind in joeg hij de bal na een penalty door de palen en was de voorsprong van the Bulls tot 7-3 verkleind. Hierna was het de beurt aan Frank wiens karakteristieke haardos als een cheerleaders “PomPom” in de wind deinde. Na eerder te zijn gestrand, wist hij nu na een uitgespeelde lijn te scoren en Bas in de gelegenheid te stellen om de conversie te benutten. Hierna drong Emmen steeds verder aan en begon het fysieke spel zijn tol te eisen. Na een tackle verloor een speler van the Bulls de bal en belandde deze in handen van Emmen. Met grote stappen en fysieke kracht stoomde Emmen op naar de trylijn van Almelo en scoorde. De rust werd bereikt met 14-8 en kon Almelo zich opmaken voor een zware strijd tegen de wind in. Tien minuten in de tweede helft wist Emmen weer 5 punten op pure kracht te scoren. Er was nu nog maar een voorsprong van 1 punt te verdedigen. Lang hielden the Bulls het vol. Iedere speler deed zijn of haar stinkende best. Met het snot voor de ogen werd er getackled en gevochten om de bal. Dit vroeg soms om drastische maatregelen en foutjes werden daardoor gemakkelijk gemaakt. Één foutje was kostbaar en leverde een penalty en 3 punten voor Emmen op, waarmee de voorsprong werd omgebogen naar een achterstand van 14-16. Dit brak the Bulls, de pijp was leeg en in de laatste 5 minuten wist Emmen nogmaals te scoren. De ingebrachte reserves, Gijs, Sebastiaan en Sjors, die allen hun eerste wedstrijd voor the Bulls speelden, konden dit helaas niet veranderen. De wedstrijd werd uiteindelijk terecht met 14-21verloren, immers Emmen had meer gescoord, maar wat was het zuur. C’est la vie

Na deze wedstrijd kwamen de mannen van het eerste team en het gepromoveerde Phoenix op het veld. Zoals zoveel andere verenigingen heeft Phoenix last om de leden aantallen op peil te houden. Dit betekende dat zij met slechts 12 man waren afgereisd naar Almelo om aan hun wedstrijd verplichtingen te voldoen. Omdat het spelen van een wedstrijd met minder dan 30 man nu eenmaal niet leuk is en The Bulls geen twijfels hadden over de uitkomst van deze wedstrijd, werd een aanvulling met spelers uit Emmen, sportief geaccepteerd. Klokke 14.30 uur begon de wedstrijd onder het oog van de massaal toegestroomde toeschouwers en onder leiding van de meer dan deskundige en sympathieke heer R. Smith. Het zou voor de toeschouwers en de spelers van the Bulls een lijdensweg worden, die minimaal 40 minuten aanhield. Omdat de tegenstander een van de hekkensluiters van de competitie is, werd stiekem op een herhaling van de eerdere wedstrijden met een score boven de 65 punten verwacht. Niets bleek echter minder waar. Phoenix had samen met de spelers van Emmen het heilige vuur over zich gekregen en speelden als een team met de pretentie te willen winnen. The Bulls worstelden met de wind tegen en de felle tegenstand en kwam nauwelijks aan het normale niveau. Ballen kwamen niet aan, tackles werden gemist en bewegingen werden niet afgemaakt. Na 15 minuten van hard werk op het middenveld wist Frank “Mambo” van Ingen zich met zijn inmiddels bekende swingende heupbewegingen los te maken van de verdediging en in de hoek te scoren. De harde wind in combinatie met de hoek maakte de conversiepoging eigenlijk al een verloren onderneming, zodat de score op 5-0 bleef steken. Helaas bleek dit niet de opmaat naar beter spel en een snel oplopende score. Fel bleven de gevechten op het middenveld, maar de uitbraken met de bal stierven spoedig na het starten van de poging, maar zelden in schoonheid. De wind bleek een te grote storende factor, in combinatie met concentratieverlies. De line out werd zelden foutloos uitgevoerd en de opvolgende pass naar the backs ondervond altijd problemen van de wind. Dit leidde tot een gevoel van onvrede en frustratie bij the Bulls dat zich weer vertaalde in foutjes. Een penalty werd terecht gegeven en met de wind in de rug wist Phoenix/Emmen de achterstand terug te brengen tot 5-3. Met deze onbevredigende stand werd de rust bereikt.

In de rust werd het nodige besproken en met een nieuw elan kwamen de mannen in het Bruin/Wit weer op het veld, dit keer met het windvoordeel. Kort na de herstart wist Frank opnieuw een “Mambo” tot een goed einde te brengen. Met de wind in de rug maakte Jelmer de 7 punten vol en stond er 12-3 op het scorebord. Dit brak de ban van the Bulls, maar nimmer werd het in eerdere wedstrijden getoonde kwalitatief betere spel tentoongespreid. Nog steeds liep niet alles soepel en gingen nog steeds ballen verloren, maar het initiatief lag duidelijk bij the Bulls. Door de toenemende dominantie van Almelo begon de tegenstander steeds meer de randen van het sportieve spel op te zoeken. Onreglementaire tackles en ongepast fysiek contact werd niet meer gemeden, hetgeen de gemoederen deed oplopen. In dit kolkende spelverloop wist Laurens, die na zijn vingerblessure zijn rentree maakte, twee keer op snelheid te scoren. De conversie van Jelmer betekende een voorsprong van 24-3. Dit betekende zeker niet de genadeklap voor de Groningen/Drenthe combinatie. Met een lange rush van minimaal 60 meter wist de Nigeriaanse prop met een Sevensverleden onverklaarbaar door de verdediging van Almelo te breken en te scoren. Door een goede uitgangspositie en een luwte in de wind kwam de score voor Phoenix op 24-10. Gelukkig konden the Bulls daarna alweer snel de draad op pakken en wist Frank, dit keer zonder al te veel “moves”, weer 5 punten te scoren. Ondertussen werd de wedstrijd steeds grimmiger aan beide kanten. Emoties laaiden op en aan frustraties werd uiting gegeven, het geen aan beide kanten gevolgen had. Hoewel het geen mooie wedstrijd was en er veel mis ging waren er ook pareltjes in het spel te bewonderen. De score van Wouter “Cougerboy” Izaks na een ‘loop’ met Jelmer was er zeker een om in te lijsten. De finale score kwam van de hand van Ruben. De door Frank verzilverde conversie betekende een eindstand van 41-10. Een ruime overwinning op papier, maar in werkelijkheid een tenenkrommende vertoning, dit team van the Bulls onwaardig. Cést la vie.

Na de wedstrijd vertrok uw reporter al snel richting huis. Daar trof hij zijn eigen dames die belangstellend naar de uitslag vroegen. Het antwoord was gauw gegeven, de toelichting niet. Na het rustig allemaal te hebben aangehoord gingen de dames weer verder met wat ze aan het doen waren. Zo belangrijk was het natuurlijk allemaal niet. Uw reporter bekeek dit tafereel met zijn dames in de hoofdrol met een tevreden glimlach op zijn gezicht. Hier in Huize Reporter was alles goed, zoals verwacht, maar dat was geen enkele garantie voor de toekomst. Ook binnen een gezin komt het, zoals het komt. Op een rugbyveld is dat niet anders. Welbeschouwd had het 2e team alles gegeven en weer veel geleerd. Het 1e team had weer ruim gewonnen en stond weer met de beide benen op de grond. Soms gaat het zoals het gaat, maar je kan er vooraf vaak weinig van zeggen. Cést La Vie,.een waar woord en daar zullen wij ons dan maar gewoon bij neer moeten leggen.

Uw reporter