shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

Wedstrijdverslagen Big Bulls 1-Wild Rovers / Big Bulls 2 – Big Stones (Januari 2014)

Liggend in het donker, met de ritmische ademhaling van zijn lief op de achtergrond, dwaalden de gedachten van uw reporter af naar de opgave die voor de komende middag stond te wachten. Twee teams van The Bulls zouden na een afwezigheid van bijna 2 maanden voor de eerste wedstrijd in 2014 weer aan moeten treden. The Bulls staan bij uw reporter niet bekend als een club die na een tijd van afwezigheid van het veld, weer moeiteloos een positieve flow weet op te pakken. De twee voorgaande seizoenen hadden dat immers laten zien. Ook op de eerste trainingen van 2014 was de scherpte duidelijk nog niet aanwezig. Daarnaast waren de tegenstanders ook nog eens niet de minsten. De Drentse keien hadden goede spelers, die in de juiste samenstelling een overwinning naar zich toe konden trekken. De Wild Rovers uit de Achterhoek bezetten niet voor niets de 4e plaats in de competitie. Het zou dus een zware opgave worden. Met enige huivering vertrok uw reporter dan ook de volgende morgen in alle vroegte uit het nog in slaapmodus verkerende hotel, weer richting Almelo.

Even voor 13.00 uur liep uw reporter het terrein van the Bulls op om daar direct geconfronteerd te worden met blessures die tijdens de warming up waren ontstaan en een tegenstander die slechts met 12 man was afgereisd. Uit sportieve overwegingen die onze sport mede zo aantrekkelijk maakt, werden de BStones met twee niet de minste spelers van The Bulls aangevuld. De heren Vos en Jazet starten als de 2e rij bij het Drentse team, maar zouden zich in de 2e helft weer in the Bulls kleuren hullen. Om 13.05 uur nam de wedstrijd zijn aanvang onder het toeziend oog van de heer Oude Kotte die de fluit hanteerde, geassisteerd door de altijd faire mevrouw Pellen, die langs de lijn de vlag hanteerde. Het weer was aantrekkelijk, zodat ook op het relatief vroege uur de supporters weer in grote getale langs de kant stonden. Onder hen ook de licht zenuwachtige Mama de Jong, die voor de eerste keer haar “kleine ventje” bij de senioren zag meespelen. Dat deed deze jonge snaak zeker niet onverdienstelijk want Mathijs wist binnen 2 minuten de score te openen met de eerste try van de wedstrijd**. The Bulls hadden hun visitekaartje voor deze wedstrijd afgegeven. De uitwedstrijd eerder dit seizoen was met ruime cijfers verloren, niet in de laatste plaats door de inzet van een ruime hoeveelheid spelers uit hogere klassen bij het Drentse team. Na een korte fase van het spel waarin Almelo domineerde brak Mathijs opnieuw door en bracht de score met de conversie van Bas naar de 12-0. Hoewel Almelo geheel op eigen kracht het betere van het spel had, bleef de Drentse combi gevaarlijk. De mix van ervaren spelers, met snelheid en 2 vervaarlijke Bulls maakte het mogelijk dat ook dit team in de 16e minuut wist te scoren. Gelukkig bracht het bewegelijke spel van Eitan nog geen 5 minuten later de derde score op het bord en werd het verschil met de Drentse zwerfkeien weer op 10 punten gebracht. Zo kabbelde het spel wat voort, waarbij de aanvallen over en weer stranden in de defensie van de tegenpartij. Inmiddels was het duidelijk geworden, dat onze full back, de immer met een ware doodsverachting tackelende Mister X. Overmeer, last had van een blessure. Na de terugkeer van een blessure door een gekraakt borstbeen moest hij nu de aftocht blazen door een probleem in de lies. Gelukkig stond Richard Wang klaar om het gat en het gemis op te vangen en kon de wedstrijd verder gaan. Onder het publiek bevonden zich ook supporters van een nieuwe Bull. Nico, die bij waterpolo was weggestuurd vanwege “één bommetje” van de hoge duikplank teveel” maakte zijn debuut in het team op de no. 8 positie. Aanvankelijk wat onwennig, maar al gauw ging deze verse speler met de uitstraling van een aaibare Grizzly Bear zich met meer plezier en overtuiging bemoeien met het spel. Op gegeven moment zag Nico “Balou” de Pauw zijn kans schoon om met de bal een break te maken. Ploegend met armen en benen stoomde hij met 3 tegenstanders op de nek richting de trylijn, om uiteindelijk op 1.5 meter te stranden. Kennelijk smaakte dit naar meer, want kort daarna wist Nico helemaal door te breken en te scoren. Met 22-7 gingen beide teams de rust in.

Na de rust namen de Drentenaren het initiatief en wisten al na 2 minuten te scoren. Gelukkig stelde Mathijs nog geen 2 minuten daarna orde op zaken met zijn derde score, die bij zijn Moesje een traantje deed opwellen en zijn ouwe heer deed glimmen van trots. Hoewel de score nog steeds in het voordeel van the Bulls was, begonnen de mannen uit Dwingeloo en Havelte aan te dringen. De aanvallen werden gevaarlijker en the Bulls kwamen onder druk te staan. Inmiddels werden bij the Bulls de nodige wissels toegepast.. Jeroen, die steeds beter gaat spelen in de front row werd vervangen door Anastas, die bij beide Bulls teams als vervanger stond opgesteld. Margaux die weer de Franse eer met verve had verdedigd, werd vervangen door Michael als flanker, die zich direct to bloedens toe inzette. De tweede rij van beide teams werd uitgewisseld, zodat Martin en Marc, weer voor the Bulls speelden en Gijs “Grijs” Haarhuis en Mattijn “Ginger” Mulder de tegenstander gingen versterken. Nico, die nu moest sporten met zijn volle gewicht, in tegenstelling tot waterpolo, waar het water voor een “gewichtsreductie” zorgt, stapte tevreden uit het veld voor Philip, die zijn enkel na een blessure weer ging uitproberen. In de 50e minuut bracht de Drentse combi de achterstand weer terug naar 10 punten, maar The Bulls kwamen hierdoor niet meer in gevaar. Verschillende scoringskansen werden in de kiem gesmoord waaronder een doorbraak van Martin J, die middels een perfect uitgevoerde lengteasrotatie de bal over de trylijn bracht, maar gestuit werd door de neus van een schoen. In de laatste minuten was het uiteindelijk de onvermoeibare Teddy, die zijn harde werk beloond zag en de eindscore op 36-19 bracht. The Bulls hadden hun sportieve plicht op meerdere fronten gedaan en geheel op eigen kracht deze wedstrijd binnengesleept. Een goed begin van het nieuwe rugby jaar en een belofte voor de toekomst.

** Op verzoek van de gehele familie Pellen moet ik u als “objectief” reporter bij deze melden, dat de 1e score van Mathijs mede mogelijk werd gemaakt door het onzelfzuchtige spel van Bas P. Voor het verkrijgen van de toekenning van deze assist en vermelding in het verslag zal de familie P. een ruime dotatie in het bouwfonds doen, dan wel een van hun klassieke voitures aan uw reporter schenken.

Na deze fraaie ouverture was het de beurt aan het eerste team van The Bulls. De wedstrijd zou wederom een krachtmeting worden tussen Twente en de Achterhoek. Hier in het oosten een wezenlijk verschil, maar voorbij Amersfoort als één pot nat op een hoop geschoven onder de noemer Normaal fans en Boeren. The Wild Rovers uit Doetinchem staan vierde in de competitie en zijn altijd een geduchte tegenstander. Het team staat om zijn fysieke spel bekend, in combinatie met een niet aflatende strijdlust. The Bulls zijn doorgaans slow starters en hebben geen goede reputatie ten aanzien van de herstart van het seizoen, dus er lag nog wel een opgave voor de spelers. Inmiddels was de supportersschare verder gegroeid en stond jong en oud, tweebenig en viervoetig langs het veld te wachten op de aanvang van de strijd. Onze best gekwalificeerde club ref Marinus nam de honneurs als arbiter waar en liet de wedstrijd op tijd beginnen. In tegenstelling tot eerdere ervaringen was de gretigheid bij The Bulls heel groot. Kennelijk hadden de mannen het gras en de bal gemist, want vanaf de eerste minuut ging Almelo in de aanval. De kick off return, altijd een zwakte van het team werd perfect uitgevoerd en in nog geen 2 minuten wist Fokko op zijn bekende bewegelijke wijze tackles te ontwijken en direct de score te openen. Jelmer, die des vrijdags net 25 was geworden, maar voor altijd voorzitter Koos zijn kleine jongen blijft, was in goede doen en wist zelfs van recht voor de palen de conversie te benutten. Ook de volgende kick off return verliep vlekkeloos en Jon die heel lichtvoetig over het veld bewoog, als ware hij op een roze wolk stond (misschien omdat hij nu gaat samenwonen met zijn lief) brak door de verdediging van the Rovers en scoorde eveneens tussen de palen. Ook nu weer wist Jelmer de barrière te slechten en stonden the Bulls in 5 minuten 14 punten voor. Tammo, zichtbaar getergd door het feit dat Fokko op hem uitliep als topscorer zette de afterburner aan en liet in de 11e minuut de 21-0 met dank aan Jelmer aantekenen. The Bulls waren gretig en werden een beetje te enthousiast wat een penalty in hun eigen 10 m gebied tot gevolg had. Normaal (nee, niet de band) geen enkel probleem, maar eens in de zoveel tijd tref je een tegenstander met een gouden voetje. De man van the Rovers wist het “lederen” ovalen monster op de juiste wijze te beroeren en overbrugde de 40 meter schijnbaar moeiteloos. Met een stand van 21-3 in de 19e minuut veranderde het gezicht van de wedstrijd nauwelijks. Almelo viel aan en Doetinchem verdedigde. Ook nu weer wisten the Bulls binnen een minuut orde op zaken te stellen. Een break van Fokko, die Tammo voor een verdere achterstand in hun onderlinge race deed vrezen, werd door Ruben afgerond in een mooi voorbeeld van follow up & support. Helaas raakte Ruben hierbij geblesseerd aan zijn enkel.. In de 25e minuut sloeg het noodlot voor Frank van Ingen toe. Deze sierlijke speler raakte verstrikt in een mêlee van tegenstanders en blesseerde zijn enkel. Verder spelen was geen optie, zodat Nick van D zijn plek op de wing in nam. In de daaropvolgende fase bleven the Bulls aanvallen, maar kwamen niet door de verdediging van The Rovers. Pas na een leep kickje van Old Man Maas, een break van Fokko en aansluitend een goed uitgevoerde aanval vanaf een ruck wist Laurens te scoren. Hiermee kwam de score op 33-3. De voorwaartsen hadden zich in al die acties niet onbetuigd gelaten en alle eigen scrums maar ook de meeste against the head gewonnen. De bekroning voor hun harde werk was de score die voortkwam uit een 5 meter scrum en door Daan met zijn Octo-armen werd verzilverd. Helaas werd nu juist op dat moment Jelmer bevangen door the “front of the post ghost” zodat hij in volle overtuiging de bal op de paal joeg, zonder te scoren. Uw reporter had dit unieke moment bijna gemist omdat hij omver werd gelopen door een kleine wildebras. Zijn lief en de kleine, die inmiddels in uw reporter hing, waren ook gekomen om te genieten van het weer en het spel. Op slag van rust was het weer Fokko die de break maakte, maar de eer aan Old Man Maas gunde, zodat de ruststand op 43-3 werd bepaald.

In de rust moesten de nodige wonden figuurlijk “worden gelikt”. De onberispelijk spelen Wouter had al voor aanvang van de wedstrijd last van knopen en verstijving in de schouder en nek zone. Mogelijk dat de verantwoordelijkheid van een eerste echte baan bij deze jongeman zijn tol begon te eisen, middels het verkrampen van de Monnikskapspier. Echter tocht langs de grond in zijn rood met witte stippen kabouterhuisje moet als boosdoener ook niet worden uitgesloten. Met wat manuele manipulatie, opbeurende woorden en wat witte Guna Guna, werden de ergste ongemakken ter plekke verholpen. Helaas werd duidelijk dat de enkel van Ruben zijn langste tijd had gehad. Toch wilde Ruben nog wel starten in de 2e helft, zodat in een ongewijzigde opstelling aan de 2e helft werd begonnen. In de tweede helft werd de score ingeluid door Nick, die na al zijn harde werk in de voorgaande wedstrijd nu met een mooie kick en een superieure sprint de score wist af te ronden. Tijdens de herstart werd duidelijk dat de enkel van Ruben verder spelen niet meer aan kon. Vincent werd ingebracht op de nummer 6 positie, waarna Laurens in de lijn plaatsnam. Jelmer en Old Man Maas wisselden elkaar af op de full back positie. Helaas verliep deze wisseling niet vlekkeloos, waardoor Doetinchem als de rovers die zij zijn 7 punten wisten te “stelen” en de score op 50-10 brachten. Ook nu weer was het Fokko die na een sprint vanuit stilstand orde op zaken stelde met zijn 2e score van de wedstrijd. Dit en een hoeveelheid hoge tackles, verdraaide voeten, platgestampte vingers en de gevolgen van teveel goedkope shag deed Tammo besluiten te stoppen. Bas, de talentvolle fly half van het 2e team, maakte daarom zijn opwachting op de wing in het eerste team van the Bulls. De 2e helft was nog niet voor de helft verstreken of Old man Maas liet zijn tweede score van de dag aantekenen. Deze werd door Jelmer naar de 62-10 getild. De mooiste score van de dag komt op het conto van Pascal en Jelmer gezamenlijk. Onder druk van the Bulls moest Doetinchem vanuit hun eigen 22 kicken. Deze bal werd door Pascal in een magistrale zweefsprong, die bij het Bolshoi ballet niet zou misstaan, gevangen en in een vloeiende beweging meegenomen in de sprint.. In het zicht van de palen werd Pascal echter getackeld, maar in een perfect getimede choreografie van support play bevond Jelmer zich op de juiste plaats, op het juiste moment en maakte de score perfect af. Met deze actie werd de eindscore bepaald op 69-10. The Bulls hadden bij vlagen perfect gespeeld en overall een hele goede prestatie neergezet. Met deze wedstrijd was aangetoond dat de spelers, maar ook de vereniging heel dicht tegen de volgende stap aanzit. Er volgen nog een aantal zware wedstrijden, maar de 2e klasse komt steeds dichterbij voor het 1e team, terwijl de 3e klasse voor het 2e team, na het volgende seizoen, eveneens een realiteit zou kunnen worden.

Na de nodige plichtplegingen vertrok uw reporter weer naar huis. De dames waren hem voor gegaan en bij binnenkomst zat de kleine dame al op hem te wachten. “Pappi je hebt
gewonnen !!” werd als een statement neergezet. Daarmee was Rugby voor haar als onderwerp afgehandeld. “Wat heb je gisteren nou in België gedaan?” werd vervolgens gevraagd. Geduldig legde uw reporter nogmaals uit dat mama en hij naar Michael Bublé waren geweest. “Wie is dat ?” was de volgende terechte vraag. “Nou dat zal papa je wel even laten zien” en even later schalde dankzij Youtube de zanger in full stereo door de kamer. Feeling Good had uw reporter opgezet en terwijl de kleine zich op de bank in zijn arm nestelde kon uw reporter dat gevoel alleen maar bevestigen. He was Feeling Good op alle fronten !!

Uw reporter