shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

Weekend bij the Bulls 17 & 18 maart 2012

Hoewel uw reporter behept is met een kleurenafwijking, maar net niet kleurenblind, werd hij dusdanig geïntrigeerd door de uitnodiging, dat er in Dublin een groen shirt werd aangeschaft. Tevens vond een button met de opdruk “Happy St. Pat’s” zijn weg naar het winkelmandje. De button met “Kiss me I’m Irisch” heb ik laten hangen. In de eerste plaats is het niet waar en in de tweede plaats moet niet worden uitgesloten dat een dergelijke button een uitnodiging is tot ongewenste intimiteiten. Gegeven het feit dat dames bij the Bulls nog steeds een schaars goed zijn, zouden die ongewenstheden waarschijnlijk uit mannelijke veelal licht benevelde hoek komen en dat kan je maar beter voorkomen.
Na allerlei familieverplichtingen toog uw reporter om 17.00 uur richting het clubhuis om de wedstrijd Ierland -Engeland te aanschouwen. Na afloop zou er ook een buffet van een gerenommeerd Chinees restaurant geopend worden. Dubbel feest dus. Nu is uw reporter niet zo van de feestelijkheden dus was hij ook zeer benieuwd naar wat hij zou aantreffen. In ieder geval een antwoord op de vraag wat nu zo Super is aan deze specifieke zaterdag. Op de club aangekomen trof uw reporter geen bacchanaal van drank en ander substantie misbruik, maar een kleurrijke menigte die de wedstrijd Wales tegen Frankrijk volgde. Opvallend genoeg was er relatief weinig groen te bekennen, terwijl dat wel de dresscode van die dag was.
Om de aanwezigen niet te storen schoof uw reporter naar een hoek van de bar om zijn frisje te bestellen. Na wat indringend gekuch van mijn kant werd de aandacht van de gelegenheidsbarman getrokken, de jarige hoofdcoach van de Bulls. Met een open vriendelijke blik, waarin al duidelijk meerdere Guinness waren verdronken, nam hij mijn bestelling aan. Vervolgens sprak hij mij in het Nederlands (= gevaarlijk) aan om mij een gunst te vragen, maar daarover later meer.
Na de afloop van de wedstrijd kwam de menigte wat in beweging en veranderde de samenstelling van de groep. Sommigen gingen naar huis ivm verplichtingen, enkelen gingen hun nicotine op peil brengen en de nieuwkomers werden vriendelijk begroet. Even later ontwaarde uw reporter een ander groen shirt in de menigte. Het was de zoon van de voorzitter, die voor een luttel bedrag hoop en misleiding trachtte te verkopen middels lootjes voor de volgende wedstrijd. De opbrengst zou geheel ten goede komen aan het nieuwe clubhuis. Gewapend met 3 lootjes werd aan de wedstrijd Ierland – Engeland begonnen. De vraag of de loten geluk zouden brengen was echter zeer de vraag.
Uw reporter heeft namelijk niet kunnen ontdekken of deze spelers überhaupt bestonden, dan wel geselecteerd waren. Het was overigens een rommelige wedstrijd, die terecht door Engeland werd gewonnen. Het Bulls publiek was echter op de hand van de Ieren, maar dat kwam voornamelijk voort uit het sarren van onze huis Engelsman Ross. De loten hadden geheel volgens verwachting ook dit keer uw reporter geen geluk gebracht.
Inmiddels was het etenstijd geworden en was Richard Wang onder luide bijval met het buffet gearriveerd. Een voedzame en gevarieerde maaltijd lag onder de dekschalen te wachten, voor ieder wat wils. Een punt van kritiek had uw reporter echter nog wel. Rijst eten met mes en vork is voor een rijstpikker als uw reporter als om Heineken vragen in Twente. Het is gewoon not done en zal nog nader met Richard worden besproken. Na het verorberen van de smaakvolle maaltijd heeft uw reporter zich weer teruggetrokken uit het feestgedruis, want hij had nog huiswerk te doen. Het was een mooie happening geweest.

Big Bulls 1 vs GSRC 1
Zoals uw reporter al had aangegeven wordt het gevaarlijk als Ross, the Big Bulls eigen 1e generatie westers allochtoon, Nederlands begint te praten. Na jaren in ons mooie Kikkerlandje heeft hij taaltechnisch nog steeds niet het niveau van Barry “kamerbreed tapijt” Hughs of Barry “vooral doorgaaaan” Stevens bereikt. (Ja lieve lezertjes, hiervoor moet je minimaal koningin Juliana nog hebben meegemaakt. Vraag anders maar aan je vader wie deze mensen waren.) Op zijn geheel onnavolgbare wijze trachtte Ross uw reporter op Super Saturday te verleiden tot het fluiten van de wedstrijd de volgende dag. Met deze vraag bracht hij uw reporter wat in verlegenheid. Sinds een klein jaar probeert uw reporter zich in te zetten voor deze sympathieke club, ondanks het litteken dat een aantal leden op zijn tere zieltje hebben aangebracht.
Stelt u zich eens de volgende situatie voor. Een speler uit het westen op zijn fysieke retour, die het spel en zijn club niet kan loslaten, maar werk vindt in het Almelose. Spelen is geen optie meer, dus het besluit wordt genomen om te gaan fluiten. Zaterdagen worden opgeofferd om in Amsterdam de meerdaagse opleiding Scheidsrechter 1 te volgen, om vervolgens in de regio Oost 3e en 4e klasse voor de bond te gaan fluiten. Allemaal nog als lid van zijn oude club in het verre westen. Eenzaam worstelde hij zich door de wedstrijden in deze uithoek heen. Door weer en wind van Nijmegen tot Zwolle en van Dwingeloo tot Apeldoorn. Gehoond en verguisd door spelers en besturen van de verschillende teams, die in zijn ogen nog niet een voetbal van een Rugbybal konden onderscheiden. Hij zet door, want in de 2e klasse zou het allemaal beter worden en zijn clubje profiteerde van zijn gezwoeg als arbiter. Maar dan die onfortuinlijke zondag in 2004 dat hij the Bulls moest gaan fluiten. Een beetje schuchter meldde hij zich bij de duistere bar. Het was duidelijk dat ze niet op hem hadden gerekend. Licht vijandig werd hem medegedeeld dat “als hij persé wilde, hij maar moest gaan fluiten”. Tegen beter weten in heeft hij dat dan ook gedaan en daar op dat veld werd zijn wilskracht als scheidsrechter gebroken.

Als uw reporter te zwaar heeft getafeld ziet hij ‘s nachts weer de gezichten voor zich en hoort hij de kreten als waren het geesten uit een duister verleden. Een Burgwal die de hele wedstrijd liep te zuigen. Papa Maas, die op luide toon de meest gruwelijke aanmerkingen op de scheidsrechterlijke beslissingen het veld over slingerde, de geniepige grijns van de toen nog jeugdige penningmeester en de meewarige blik van Ahmet. Het was genoeg. Dit was de bekende druppel. Die avond bezwoer uw reporter nooit meer een wedstrijd te leiden en hing hij zijn fluit aan de spreekwoordelijke wilgen.
De vraag van Ross om de wedstrijd te leiden, werd direct met een ferm nee beantwoord. Nooit meer in het scharlaken rood het veld op en zeker niet hier. Maar toen begon die fluwelen in Guinness gedrenkte tong van onze head coach te spreken. Gelijk de slang uit het paradijs wist hij mijn bedenkingen weg te nemen of naar de achtergrond te drukken en hoorde ik mijzelf, als in een droom, nou vooruit dan maar zeggen. Het was gebeurd. Een man, een man, een woord, een woord, ik moest mijn regelkennis maar weer opfrissen.
Zondagmiddag was het dan zover. De spelregels waren tot diep in de nacht met zaklamp in bed nagelezen. Het scharlaken shirt, old school en niet dat fluor dat momenteel zo populair is, was net als de broek en de sokken netjes gestreken. Uw reporter was er klaar voor. Omstreeks 13.00 uur betrad ik het complex, dit keer niet als toeschouwer, maar als actief deelnemer. Tot mijn verbazing waren de studenten reeds gearriveerd. In hun bekende kledingstijl, die het midden houdt tussen een gala en een kledinginzameling van het Leger des Heils, stonden zij relaxed te wachten. The Bulls waren inmiddels ook al op volle sterkte aanwezig. Om 14.00 uur stonden beide teams op het veld. Niet alleen de noppencontrole werd uitgevoerd, maar ook de vingernagels werden op lengte gecontroleerd. In een grijs verleden is uw reporter bijna zijn oor kwijtgeraakt door de nagels van een rugbyspelende gitaarvirtuoos, vandaar deze controle. Even voor de wedstrijd werden de captains en de front row geïnstrueerd, Rutger de Linesmen en de medische zorg stonden klaar en de wedstrijd kon op tijd van start gaan.
De kick off was voor de studenten en beide teams gingen voortvarend van start. Breaks werden gemaakt, rucks werden opgezet en in mauls werd er gevochten om de bal. Natuurlijk werd er tegen de arbiter gezeikt en gezeken. Ref, hij doet dit, ref hij doet dat of het beleefd klinkende maar bijzonder irritante Sir, sir they do ……vul maar in. Toch was het een sportieve wedstrijd, waarbij de beide teams elkaar in evenwicht hielden. Toch kwamen beide teams er niet zonder kleerscheuren vanaf. Eitan zag er na de eerste helft uit als een gewonde strijder uit lang vervlogen tijden. Het hoofd ingetapet en de kleding onder het bloed. Hij zou zo aan de verdediging van de Massada mee hebben kunnen doen. De studenten moesten ook hun enige wissel aanspreken vanwege een blessure, maar uiteindelijk vielen de verwondingen ook daar wel mee.
Tegen de verwachting in was de scrum van de studenten in aanvang sterker, maar dat bleken opstart problemen te zijn. In de eerste helft werd dankzij Jelmer zijn gouden voetje, dit maal zonder klomp, een penalty verzilverd. De conversie van de daaropvolgende try werd gemist, maar dat lag aan de schier onmogelijke hoek. De try zelf (van de onverstoorbare Maarten) was van ongekende schoonheid en kwam voort uit een perfect uitgevoerde line out in combinatie met een overmaat aan Guinness. Kennelijk verenigd in deze sympathieke Twent een vruchtbare combinatie. Met een comfortabele voorsprong van 8 punten gingen the Bulls vol vertrouwen de rust in.

De tweede helft liet een zelfde beeld zien. De aanvallen golfden op en neer en dankzij een penalty voor de palen bracht Jelmer de stand op 11 tegen 0. Of er sprake was van een gebrek aan conditie, of een vorm van lichte overmoed, weet ik niet, maar the Bulls begonnen in te zakken. De nieuw ingebrachte spelers, zoals o.a. Oscar, Leroy, Teddy en Philip konden de druk van de studenten niet neutraliseren. Uiteindelijk vonden zij dan ook het gat in de verdediging en werd er gescoord. De eerste 7 punten voor Groningen stonden op het scorebord. Kort voor het einde van de 2e helft wist Groningen opnieuw de verdediging met een lange rush te breken. Een try bezegelde de nederlaag van The Bulls met een eindstand van 11 – 12. Een korte hervatting in verband met de blessures en het was tijd. Mijn taak als gelegenheids-Ref zat er weer op.
Het was een leuke wedstrijd geweest, al had ik de overwinning liever aan the Bulls gegund. Ik was in ieder geval blij, dat ik Burgwal niet in het veld had gehad en dus niet van het veld hoefde te sturen, wel zijn hond, maar ja what’s new. Niet ontevreden ging uw reporter weer huiswaarts. Niet gespeeld, maar toch moe en een actieve deelname aan het spel. Het was een mooie afsluiting van het weekend. Ik zal wel naar Beter Horen toe moeten deze week. Ik heb de opmerkingen van de kant namelijk niet gehoord, of zou ik zo goed zijn geweest………Nee, ik gok op ouderdom en erfelijke Oost Indische doofheid. Niets aan te doen, maar wel een pré als je moet fluiten..
Uw reporter/gelegenheids Ref