shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

IMG 1735

Wedstrijdverslag Wrotters – Big Bulls II 74-0 December 2013

Zoals u inmiddels misschien al is opgevallen zoek ik in deze reeks verslagen telkens naar een bijpassende titel van een lied. Het kan zijn dat deze mij vooraf komt invallen, maar het kan ook zijn dat de wedstrijd de aanleiding voor de liedkeuze is. Deze week was het een gebeurtenis van internationale impact die de keuze bepaalde. Op donderdagavond tijdens het tandenpoetsen bereikte de wereld en uw reporter het bericht dat Nelson Mandela was overleden. Als toonbeeld van de rechtvaardige strijd tegen Apartheid had Mandelea zich ontwikkeld tot de inspirerende leider van het gehele Zuid Afrikaanse volk. Als niet onbelangrijke bijvangst voor ons als Bulls heeft hij er ook persoonlijk voor gezorgd, dat de Springboks weer op de internationale Rugbykaart werden gezet, met als eerste hoogtepunt het WK van 1995. In de vele documentaires die de afgelopen dagen over het beeldscherm vlogen, zagen we herhaaldelijk de beelden van Mandela in zijn SA-Rugbyshirt, de Webb Ellis cup aan de Springboks aanvoerder Pienhaar overhandigen. De film die hierover is gemaakt, “Invictus”, is zeker aan te bevelen.

Met een beschouwing op radio 1 over de relatie tussen Zuid Afrika en Nederland reed uw reporter afgelopen zondag naar de club. In het kader van een rechtvaardige verdeling zou ik met het tweede team meegaan naar het Friese Gorredijk. Nu komt uw reporter niet graag in Friesland, maar voor Gorredijk maakt hij graag een uitzondering. De Wrotters is een leuke vereniging, waar het spel met respect gespeeld wordt en de supporters beschaafd en vriendelijk zijn. Een grapje kan over en weer gemaakt worden en men doet oprecht zijn best om verstaanbaar te converseren. Dit alles neemt niet weg dat het natuurlijk een takke-eind blijft voor een wedstrijd van 2 keer 40 minuten. Bij het clubhuis bleek dat we er weer in geslaagd waren om een team van 15 man op de been te brengen, maar dat de zwaarte van het seizoen zijn sporen duidelijk had nagelaten. Vaste waarden in het team, zoals Daniël, Flip, Vincent en Nick waren zelf geblesseerd of moesten een blessure in het 1e team opvangen. En anderen moesten werken, zoals Leroy of onze warme bakker Mark die alle zeilen moest bijzetten om de Kerststollen op tijd in de winkel te krijgen. Al met al betekende dit voor het team dat er 4 spelers waren opgesteld, die dit jaar met spelen begonnen waren, waarvan een speler, te weten Nick, zelfs zijn debuut maakte. Gelukkig dat Golden Oldies, zoals Marinus, Martin en Koos bereid waren om de noppen weer onder te binden, zodat alle posities gevuld waren, maar dat betekende wel een verschuiving op de nodige posities.

Na een comfortabele rit van bijna 2 uur waarbij de bebouwing en de bomen steeds schaarser werden en de naamplaatsen steeds exotischer, kwamen wij aan in Gorredijk. Vrijwel direct moest het team de kleedkamer in om te verkleden. Ondanks de afstand was het team niet zonder supporters afgereisd. Vader en zus Greveling waren met de debutant meegereisd en hadden Renée in hun kielzog meegenomen. Ook de geblesseerde vice captain Flip was mee, net als de altijd sympathieke heer Burgwal en zijn trouwe viervoeter. Ook de ouders van Bas hadden zonder de hulp van navigatie en in een voertuig dat nog door kolen en stoom werd aangedreven het veld weten te bereiken. Grote afwezige was onze zoon uit Vjenne, Vinnie, die graag het Friese land en mogelijk ook bepaalde Friese deernen aan een nader onderzoek had willen onderwerpen. Gelukkig voor the Bulls overwon de clubliefde het van de hormonale driften, zodat Vinnie in Deventer speelde.

Om 13.00 uur werd de kick off genomen. Al snel werd duidelijk dat er een verschil in de krachtsverhouding was, die nimmer tot een overwinning voor the Bulls zou kunnen leiden. Niet dat de Wrotters nu volledig overtuigden, maar het gebrek aan ervaring en het plaatsen van spelers op ongebruikelijke posities maakte dat er van een solide team aan de zijde van the Bulls geen sprake was. Na minder dan 10 minuten spelen hadden the Bulls al 3 trys om de oren gehad. Er werd uiteraard hard gewerkt door alle spelers van the Bulls, maar onervarenheid en de goede opvolging in het open spel bij the Wrotters zorgde voor grote problemen. In tegenstelling tot wat er verwacht mocht worden domineerden de Wrotters niet in de Scrum. Op kracht konden zij the Bulls niet weg zetten en the Bulls wonnen al hun eigen ballen. Ook het Wheelen door de Wrotters bracht niet het gewenste resultaat. Helaas leverde een gewonnen bal zelden een kans op voor Almelo, omdat the Backs in hun gelegenheidsformatie deze niet goed konden verwerken. In the Line Out wisten the Bulls bijna al hun eigen ballen te winnen en als ze niet vergaten mee te springen, dan wonnen ze ook vaak de bal ingeworpen door de Wrotters. Zowel Gijs als Mathijs hadden dit als springers goed voor elkaar. Gedurende de eerste helft kregen the Bulls de zaken onvoldoende op orde en liep de score snel op. Dit had uiteraard ook een mentaal effect op de spelers. De meer ervaren spelers konden de nieuwe spelers niet meer op sleeptouw nemen, omdat zij hun handen meer dan vol hadden aan hun eigen spel. Hierdoor ontstonden er steeds meer gaten in de verdediging, die met man en macht moesten worden afgestopt. Iedereen deed daarbij wat hij of zij kon, maar één speler viel daarbij in het bijzonder op, te weten Sjors. Deze nieuwe speler die voor de eerste of tweede keer voor een volledige wedstrijd stond opgesteld, tackelde dat het een lieve lust was en haalde zeker twee keer een doorgebroken speler vlak voor de trylijn neer. Eitan deed meer dan zijn best, zowel aanvallend als verdedigend. Helaas moest hij deze aanvalsdrift bekopen met een harde confrontatie met een inert object in de vorm van de Friese Full Back. Deze bijna 2 meter lange, relatief trage jonge man, steevast lekker ding genoemd door zijn lief die constant foto’s van hem maakte, torende als een Goliath boven Eitan uit, terwijl deze Almelose David hem trachtte te stoppen. Als een op hol geslagen scootmobiel, die tegen een muur aan klapt sloegen de twee lichamen tegen elkaar. De Full Back zich niet eens realiserend dat Eitan hem had geraakt, gewoon doorspelend, terwijl Eitan verdwaasd op de grond achterbleef. Gelukkig was het rust geworden en konden The Bulls met ruim 40 punten achterstand de wonden gaan likken.

In de tweede helft werd er een belangrijke wissel toegepast. Philip had tot dan toe de vlag langs de zijlijn gehanteerd. Els Pelle, onze onvolprezen lijnrechter, die reeds menig thuisduel de vlag hanteerde, wist middels subtiele vrouwelijke manipulatie Flip de vlag te ontfutselen en zijn taak over te nemen. Gelet op Flip zijn gezichtsuitdrukking was deze overname niet geheel tegen zijn wil en stond hij de vlag met liefde af. De tweede helft begon hoopgevend. The Bulls hadden defensief hun balans gevonden en hielden de eerste 10 minuten de Wrotters vast op het middenveld. Aanvallend kon er echter nog steeds geen vuist worden gemaakt. Na 10 minuten vonden de Friezen weer een gat in de defensie en scoorden. Hierna kwam de Friese motor weer opgang, maar niet meer zo snel als in de eerste helft. Het meest opmerkelijke moment van de 2e helft was wel een restart na een score van de Wrotters. De kick off overbrugde minder dan 10 meter, maar werd direct door de captain Gerald uit de lucht opgepikt. Aangezien er niet gefloten werd, bedacht hij zich geen moment en stoomde op tot de 5 meter lijn van de Wrotters. Zowel de Wrotters, als the Bulls stonden erbij en keken er naar op 1 wakkere speler van de Friezen na, die Gerald wist te stoppen. Hiermee was de enige echte kans op een score voor Almelo verkeken. Helaas had de klap die Eitan eerder had opgelopen, in combinatie met de klappen bij Feanster, zijn vroegtijdige beëindiging van de wedstrijd tot gevolg. Gelukkig is de relatie met de Wrotters zo sportief, dat Susie, dit keer met een zeer bescheiden haarkleur getooid, zijn plaats innam. Zelfs tegen haar eigen spelers hield zij zich niet in en was voor even een volwaardig lid van the Bulls, maar ook dat leidde niet tot een score. De wedstrijd werd beëindigd en de overwinning voor de Wrotters was compleet. The Bulls hadden kansloos verloren, maar er waren zeker lichtpunten te zien. Alle Bulls en met name de nieuwe spelers hadden weer veel geleerd en een stap gezet in de opbouw van het team.

Met de invallende schemering reed uw reporter weer naar huis. Opnieuw werd er op de radio aandacht besteed aan Nelson Mandela. Na een kort interview volgde een stukje muzikale omlijsting. Gelukkig niet de Ruud Gullit “klassieker” South Africa, maar Eddie Grant met Give me hope Jo’anna. Indertijd een nummer waaruit hoop sprak op een betere maatschappij in Zuid Afrika. Nu door uw reporter in een heel ander kader te plaatsen, want hoewel the Bulls dik hadden verloren, was zeker niet alle hoop verloren. Immers dit team was nog een ruwe diamant, dat na wat polijsten mee zou kunnen strijden om het kampioenschap in de 4e klasse. Een hoopgevende gedachte, die de lange reis naar huis veraangenaamde. Thuis aangekomen trof uw reporter zijn dames voor de TV aan. Dit keer werd niet de bekende vraag aan hem gesteld, maar werd hij verwelkomd met een “SSST kom snel kijken Pappi”. Ze keken samen naar de film Invictus, het teken van “boven” voor uw reporter, dat alle hoop nooit verloren is. Tevreden nestelde uw reporter zich ook op de bank.

Uw reporter