shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

Zand II (Juni2013)

De familie Swarthof hadden hun eigen “home away from home” achter de auto geknoopt en de familie Bakker zou haar intrek gaan nemen in een reeds aanwezige stacaravan. Beiden overigens op het “Oude Lullen”deel van de Rugbycamping aan het strand van Nes. Het merendeel van de Almelosche spelers verbleef op het jongeren gedeelte in een reliek uit de Koude Oorlog. Deze tent was tijdens de actieve diensttijd al niet van een bijzondere kwaliteit geweesten dat was na het vallen van de Berlijnse Muur en DMOB er niet beter op geworden. De tent van de dames Renee en Leonie zag er beduidend beter uit. Uw reporter verbleef in een huisje in het Naburige Buren op het park waar hij en zijn lief hun allereerste weekendje weg hadden beleefd, vele jaren geleden. Aangezien er altijd sprake is van baas boven baas was er ook een groep Bullers die op stand verbleven. De Patrias Familia Maas verbleef net als de nog steeds verliefde koppeltjes Buist en Rutgers in een appartement, maar dat was nog niets vergeleken bij het verblijf dat de familie Burgwal voor zich zelf had geregeld. Deze dames en heer verbleven in een maisonnette op kruipafstand van het strand, met een inrichting die zo uit de VT Wonen was weggelopen. Geen wonder dat de Old Man Maas en Wouter kabouter graag van het aanbod gebruik maakten om hier te overnachten.

Na een voedzame edoch smakelijke maaltijd en het volvoeren van zijn vaderlijke plichten, stapte uw reporter die eerste avond op zijn gehuurde fiets, opzoek naar the Bulls. Als Novice op het gebied van beach rugby en al helemaal op Ameland, peddelde hij op goed geluk richting Nes. Daar aangekomen, trof hij een bonte stoet Rugbyliefhebbers en geïrriteerde eilandbewoners, die hun verschillende behoeften trachten te bevredigen. Uw reporter trof echter niet de locatie waar hij wezen moest. Navraag bij de lokale bevolking leidde van oorverdovende stilte en volstrekt negeren, tot een heropvoering van de Koot en de Bie klassieker: ” Wo ist der Bahnhof, Do ist der Bahnhof” (een aanrader op Youtube). Navraag bij andere rugbyenthousiastelingen leverde niet het zelfde beeld op, maar wel het zelfde resultaat. Uiteindelijk was een vriendelijk toeristenpaar bereidt uw reporter in de goede richting te wijzen, waarna het juiste strand kon worden gevonden. Daar aangekomen hoorde uw reporter al van verre bekende klanken. Waar je ook bent in den vreemde, overal zijn de Twentse klanken uit duizenden te herkennen. Mijn aandacht werd dan ook getrokken richting een terras, alwaar de families Buist en Rutgers overduidelijk hadden genoten van de lokale dranken en spijzen. Toen zij uw reporter ontwaarden noden zij hem als een lang verloren zoon aan tafel en boden zij spontaan een drankje aan. Daar werd ik deelgenoot van hun avonturen op het eiland van die dag in een spraakwaterval die ongetwijfeld geïnspireerd was door de vele liters bier, wijn en lokale Nobel likeur. Na het afrekenen trok ik een ervaring rijker met dit bonte en op de fiets zwierende gezelschap richting de tent van the Bulls.

Daar aangekomen trof uw reporter een situatie aan die zich het best laat omschrijven als Dante’s Inferno. Een verzameling van tentachtige bouwsels in verschillende erectieve stadia, met daar omheen jongemannen en vrouwen in verschillende stadia van ontkleding en ontbinding, zich overgevend aan liederlijk gedrag. Het toernooi moest nog beginnen en het terrein zag er al uit alsof het de dag na het laatste concert op Woodstock was. Midden in deze chaos waren de mannen en de twee dames van the Bulls nadrukkelijk aanwezig. Gehuld in een zwarte singlet met gouden (bedenkelijke) opdruk waren de mannen bezig met het zingen van een lied en het drinken van 1/2 Aldi liters vanuit een 3 meter lange trechter, liefdevol Willeke genaamd. Uiteraard werden uw reporter en de anderen warm welkom geheten en werd de nodige drank en voedsel aangeboden. Beducht voor Salmonella of andere vergiftigingen bedankte ik voor de vriendelijke geste, terwijl ik kon zweren, dat ik vanuit mijn ooghoek een broodje in de kooktent zelfstandig zag bewegen. Tevreden gesteld dat iedereen veilig was overgekomen en dat er op dat moment geen problemen waren, trok uw reporter zich stilletjes terug richting het huisje in Buren. Op het park aldaar trof uw reporter de immer vriendelijke rising star van het scheidsrechtersgilde, Rutger en zijn lief, die op het park waren ondergebracht. Rutger zou in de daaropvolgende twee dagen als Ref aan de slag moeten en in de voetsporen van Marinus treden.

De volgende morgen toog uw reporter onder een mager zonnetje vol goede moed naar het strand. De dames zouden eerst naar het lanceren van de paardenreddingsboot gaan kijken, dus hij peddelde alleen tussen de bossen richting het toernooi. Uw reporter wist dat de wedstrijd om 10.00 uur zou gaan beginnen, maar had geen rekening gehouden met de wind, de afstand tot het strand en de ligging van veld 15 aan de andere kant van de wereld. Na eindeloos geploeter over het mulle zand kwam uw reporter bij het veld om te ontdekken, dat The Bulls de tegenstander uit Hamburg met speels gemak hadden verslagen. Nu bleek achteraf dat dit op zichzelf geen grootse prestatie was, want deze karikaturen van “Allo Allo” waren heel vriendelijk en getooid met Gert Müller” snorren, maar hadden weinig op het zand in te brengen. Nu was daar het lange wachten aangebroken, het meest irritante van een toernooi. Volgens planning zou Almelo ieder uur op het eerste kwartier een wedstrijd spelen, echter door het wegvallen van de Zeeuwse broeders van Oemoemenoe kwamen the Bulls niet aan spelen toe. Inmiddels was de supportersschare gegroeid. De vaders Fraatz en Manning waren gearriveerd, net als de families Jazet en Oude Kotte en even later was daar ook de bekende verschijning van Filou en haar Baasjes, die een dagje waren over komen waaien.

De dag was begonnen met een stevige wind, maar ook met hier en daar zonnestralen. Tegen 11. 00 uur brak de hemel echter letterlijk open. In minder dan 5 minuten raakte iedereen vanaf veld 10, zonder enige schuilmogelijkheden, tot op de huid doorweekt. Het beeld van onze penningmeester die met zijn enorme lichaam zijn vrouw en zoon liefdevol, maar tevergeefs tegen de elementen probeerde te beschermen, staat hierbij op mijn netvlies gebrand. Het toernooi werd 2 uur geschorst en uw reporter kon terug naar het huisje om op te drogen. Dankzij de wind in de rug was ik in een recordtijd weer binnen. Na het drogen in de zon en een plaatselijke straalstroom van de noodzakelijke kleding (je gaat maar 2 nachten, dus je neemt niet teveel mee) werd de terugweg, tegen de wind in weer aanvaard. Ook nu wist uw reporter nog niet van de slimme mogelijkheid om dichter bij veld 15 te komen, zodat er weer kilometers door het mulle zand geploeterd moest worden. Daar aangekomen bleek dat de heren al gespeeld hadden en zowel the Pigs, als De Wrotters hadden verslagen. De volgende wedstrijd zou die tegen Antwerpen worden. Deze club heeft een lange historie aan de top van het Belgische Rugby en was een geduchte tegenstander. In de eerste wedstrijden hadden zij echter hun meerdere gevonden in o.a. de Wrotters, maar ze waren zichtbaar scherp. Bij the Bulls begonnen de wedstrijden hun tot te eisen evenals de nacht hiervoor. Zoals verwacht hadden de heren zich overgegeven aan mateloze drankinname, met als gevolg dat sommigen wel bij de dames hadden weten te scoren en anderen (onder invloed van de drank) non-volontair nog steeds hun maagdelijkheid spaarden voor het huwelijk. Terwijl de Belgen zich professioneel warmdraaiden, hezen the Bulls hun kadaver overeind en trachten hun stramme botten in het gareel te krijgen. Vanaf het fluitsignaal werd pijnlijk duidelijk, dat de wedstrijd veel te lang en veel te kort zou duren. Te lang omdat Antwerp aan het scoren was en te kort om the Bulls zich weer te laten herpakken. Een klinkende overwinning van de sympathieke Belgen was een feit. Deze nederlaag zette the Bulls wel op scherp en de laatste wedstrijd tegen de Maraboes uit Maastricht werd weer overtuigend gewonnen. De finale ronde was bereikt en daarmee het doel voor die zaterdag veilig gesteld. Uw reporter trok weer richting het huisje en zijn dames na de belofte te hebben gedaan weer te keren voor een uurtje feesttent. Achteraf bleek dit een loze belofte te zijn geweest, want na twee keer op de fiets te zijn gestapt en binnen 50 meter weer nat geregend te zijn geweest, gaf uw reporter de pijp aan Maarten en staakte zijn pogingen om sociaal te gaan doen.

De volgende grijze zondagmorgen trok uw reporter weer, wind tegen, richting het strand. Dit keer bijtijds want de wedstrijden zouden om 10.30 uur beginnen. Ter hoogte van Maison Burgwal trof hij de heren Burgwal, Izaks en Maas op het balkon, vanwaar ze alles met XX chromosomen, van meer of minder vleiende commentaren voorzagen. Ook uw reporter ontkwam daar niet aan, hoewel hij niet aan deze geslachtsvoorwaarde voldeed. Binnen aangekomen trof hij twee bijzonder brakke heren, die behalve hun eigen voornaam verder eigenlijk niets meer wisten en geholpen moesten worden met basis handelingen, zoals toiletbezoek en aankleden. Hiermee was de trend gezet. Het team had zwaar geleden onder de beproevingen en verleidingen van de voorgaande avond, die in een roes van alcohol en hormonen voorbij was gegaan. De tegenstander in de eerste wedstrijd waren de mannen in het appeltjesgroen die ook al op het Bulls Beach onverslaanbaar waren gebleken. De uitslag was voorspelbaar. De mannen van the Bulls gaven goed partij, maar waren niet bestand tegen het tempo en positiespel van de mannen uit het Noorden. De tweede wedstrijd werd gewonnen door the Bulls bij gebrek aan tegenstander, waarna ruim een uur gewacht moest worden voor de wedstrijd tegen Te Werve. The Bulls trokken zich terug in hun tent om te ontbijten, wat die ochtend erbij in was geschoten en de toeschouwers trokken zich terug voor warme chocomel met appeltaart.. Uw reporter bleef op het zand om wat andere wedstrijden te bekijken en zijn dochter de kans te geven iedere duin in een omtrek van 2 km te beklimmen om er vervolgens weer vanaf te rollen. Met een haartooi die een lengte heeft tot op haar achterwerk, bleek dat achteraf geen gelukkige keuze. Kind en haar en daarmee de auto en de wasmachine zaten vervolgens onder vele kilo’s zand. De laatste wedstrijd van de poule werd afgewerkt op veld 5, dus weer moest de gang richting het einde der tijden door het mulle zand worden gemaakt. Daar aangekomen kwamen de Bulls weer net aan met hun volle eierbuikjes voor een potje tegen Te Werve. Ook nu was er geen houden meer aan en the Bulls gaven wat ze hadden, maar het was niet genoeg. Tegen 13.00 uur waren the Bulls uitgespeeld en begon voor uw reporter en vele anderen de lange thuisreis.

Ook nu weer heeft uw reporter gemengde gevoelens. Spelen op het zand is best leuk, maar dan moet het weer meewerken en dat deed het niet. Een combinatie van zandstralen en een hemelse zondvloed (wel passend naar aanleiding van de Bacchanalen van de voorgaande avonden) helpt niet echt als het gaat om het versterken van de band tussen uw reporter en het strand. Was het een geslaagd weekend? Het is maar hoe je het bekijkt en met welk doel je gaat. Als gezelligheidsevenement met een rugbythema is het zeker geslaagd. Als een poging om een sportieve prestatie neer te zetten toch wel wat minder, maar wellicht was dat ook helemaal niet het doel., maar een bijproduct.. Als The Bulls echt willen, dan kunnen ze winnen. Ze hebben immers in potentie de juiste spelers voor dit spelletje. Wellicht volgend jaar, maar dan moeten ze wel afspreken wat ze precies willen. Iedere keuze is wat uw reporter betreft goed, als die maar vooraf wordt gemaakt.

Het zand ligt nu rugbytechnisch achter ons, net als het seizoen 2012/2013. Even een maand geen ovaal en dan weer aan de slag voor een nieuw seizoen. In de tussenliggende periode kan uw reporter niet helemaal loskomen van strand en zand. Hopelijk in de combinatie met Zon en lekkere temperaturen. Het schepje en de vlieger zijn al ingepakt en het Ovaal, ach die koop ik daar wel. Het reisdoel Frankrijk biedt die mogelijkheid gelukkig ruimschoots. Uw reporter ook weer blij.

Tot september,

Uw reporter