Zo maar een weekend in de voorjaarsvakantie. Maart 2012

Iets te laat kwam het gezin van uw reporter aan op het veld, waar de junioren van Twente en Oost elkaar bestreden. Langs de veld had zich een bonte verzameling van ouders, begeleiders, spelers van The Bulls en bestuursleden verzameld. Heel toepasselijk droeg de Twentse selectie de kleuren van The Bulls, met hier en daar een kleurig accent. Dochterlief had het direct door dat er ook meisjes meespeelden. Het Roze broekje en de bijpassende headgear werden direct gespot en aandachtig gevolgd. Nu probeert uw reporter natuurlijk het hele spel te volgen, maar opvallend genoeg bleek de kleur roze veelvuldig in beeld te komen. De desbetreffende jongedame die als lock in het veld stond bevond zich veelvuldig in het heetst van de strijd. Dit maakte indruk op uw reporter, maar ook op de twee dames in zijn gezin. Even later ontdekte dochterlief dat er nog een meisje op het veld stond. Ook deze liet zich van haar beste kant zien en daarmee werd de aandacht van onze 4 jarige wervelwind helemaal gevangen. Vol aandacht volgde zij het spel en de bewegingen van de junioren. Dan weer rende zij de bult op met een bal om een actie van een van de spelers te imiteren. De snelheid van een Frank met zijn wapperende krullen wekte bewondering. “Wat is die jongen snel hè papa” om dat daarna te relativeren met, “Hi, Hi, het is net een meisje met die krulletjes”. De hand off en de breaks van Mathijs riepen weer andere vragen op bij de kleine. Of dat wel allemaal zo mocht en waarom deelt hij de bal niet met zijn vriendjes ? Allemaal vragen waar Papa wel of geen antwoord op had, maar vooral stiekem trots was op het feit dat zij ze stelde.
Intussen was Twente lekker aan het spelen en liep de score goed op. De scrum werd op gegeven moment zelfs uncontested ivm de overmacht van Twente. Ook Oost wist met regelmaat en individuele acties de trylijn te vinden, maar kon op geen enkel moment de opgelopen achterstand inlopen. Nadat dochterlief het spel een beetje bekeken en geïmiteerd had, vond zij een nieuwe focus van haar attentie. Een man met een fluorpakje, harde stem en een fluit rende ook rond op het veld. Met open mond bestudeerde zij hem enkele minuten en stelde toen de vraag die menig Buller voor haar had gesteld.

“Papa ?? Ja schat. Waarom doet die meneer zo boos tegen die kindjes???” Op deze vraag had uw reporter geen antwoord, dus probeerde hij het maar uit te leggen. “Dat is Marinus, de scheidsrechter. Hij is niet boos hoor. Hij doet maar alsof”. Ze keek het nog even aan en reageerde vervolgens op de enige manier die een 4 jarige kent. “Nou Papa, dat vind ik maar stom” en daarmee verwoorde zij onbedoeld de mening van menig (volwassen) speler ten opzichte van het scheidsrechterscorps.
De wedstrijd eindigde in een klinkende overwinning voor Twente waaraan de spelers van The Bulls een grote bijdrage hebben geleverd. Uw reporter ging in ieder geval met een tevreden gevoel naar huis. Zijn dochter vond het leuk en hij heeft een glimpje van de toekomst van The Bulls gezien. Beide zaken maakten zijn oude Rugbyhart blij.

Play off game Utrecht 2 vs Big Bulls
Over de zondagmorgen zijn vele liederen en zelfs gedichten geschreven. Het is een ochtend van bezinning, loom genieten en verwachting voor wat komen gaat. Deze dag stond in het teken van de returnwedstrijd tegen Utrecht. Een dag die een lofzang waard zou blijken te zijn.
De eerste play off wedstrijd van de week ervoor had uw reporter gemist, ivm zijn verblijf in Dublin. Volgens alle getuigenissen die hem bereikten, had hij een wedstrijd gemist, die qua sfeer en spanning een Titanenstrijd genoemd mocht worden. The Bulls hadden zich laten wegen voor de 2e klasse en waren geenszins te licht bevonden. De lat was dus hoog gelegd en de verwachtingen waren gespannen.
Na de gebruikelijke ochtendrituelen maakte uw reporter zich klaar voor vertrek richting Utrecht. Een comfortabele reis over een “lege” snelweg van ruim 1.5 uur, die altijd voldoende gelegenheid biedt voor mijmeringen en speculatie. Zou het team zijn 2e helft van de vorige wedstrijd kunnen evenaren en wat moeten we doen als we op voorsprong komen en promotie een optie wordt?. Het team was ten opzichte van de eerste wedstrijd gewijzigd. De scrum die in de tweede helft had geëxcelleerd zou in grote lijnen starten, maar in de lijn waren door werk en andere verplichtingen wat wijzigingen opgetreden. Ook de bank was om die zelfde redenen wat uitgedund geraakt, maar alles bij elkaar stond er weer een goed team. Zoals altijd zou het spel op het veld gemaakt moeten worden en zou alles pas bepaald zijn na het laatste fluitsignaal. Allemaal prettige gedachten en “problemen” waarmee de reis werd omkleed en de tijd aangenaam verstreek.
Even voor 13.00 uur draaide uw reporter het nieuwe sportcomplex op, waar URC zich onlangs had gevestigd. Nog niet helemaal af, maar met 2 mooie velden en een clubhuis om de vingers bij af te likken. Daar aangekomen bleken de spelers al in de kleedkamer te zitten voor het omkleden en alle kleedkamerrituelen. Als oud speler is uw reporter hiermee bekend en had hij in het verleden ook de nodige eigen rituelen. Opvallend genoeg is er door de jaren heen weinig veranderd. De ene speler zweert bij de ongewassen onderbroek als lucky charm, of de ongelijke sokken. De ander smeert uit de meest dubieuze potjes lichaamsdelen in, ter verbetering van de doorbloeding of als bescherming.

Er is er ook altijd ééntje bij die zich op gegeven moment omdraait en dan vermoedelijk een wat privater lichaamsdeel insmeert. Wat en waarmee is nooit zichtbaar, maar de schuldige en tegelijkertijd gelukzalige glimlach zegt vaak genoeg. Wat wel verandert is met vroegere jaren, is de aanwezigheid van de smartphone. Er wordt tot op het laatste moment contact gehouden met het world wide web en het inleveren van de waardevolle spullen en dus de telefoon, gaat bijna altijd gepaard met een gevoel van hartverscheurend afscheid.
In de kleedkamer ontwaarde uw reporter een bekend maar helaas nog slechts zelden gezien gezicht. Het “andere” Maasbroertje stond zich te verkleden. Met de bekende wasbeerlook van een zongebrand gezicht en witte skibrilmarkering was Rob die nacht vanuit Oostenrijk aangekomen om direct met paps en zijn broer naar Utrecht af te reizen. Door blessures bij Kevin en de afwezigheid van Nick en Sietse moest er direct een beroep op hem gedaan worden, zodat hij op geleende schoenen als 15 de wedstrijd zou starten. Dit betekende ook dat Jasper ook direct op de wing zou starten.
Na een relatief korte warming up en voorbereiding maakte het team en de meegereisde supporters zich op voor de wedstrijd. Naast de genoemde Padre de Familia Maas waren ook de eega van Gerald, onze penningmeester met familie, de geblesseerde Kevin en Leonie naar Utrecht afgereisd. Voor Kevin was het een excuus om zijn nieuw verworven talenten als beginnend bestuurder ten toon te spreiden. Volgens zijn bijrijdster heeft hij het volledige begrip van het gebruik van het gaspedaal (tot 150 km p/u) maar weet hij nog verrekte weinig van de algemene verkeersregels. Ook de volledige trainersstaf was naar Utrecht afgereisd, waaronder de aanstaande bruidegom. Deze had zijn lieftallige verloofde meegenomen, die met een fototoestel aan het oefenen was voor de trouwreportage. Hoe ze dat straks wil gaan doen, trouwen en tegelijk fotograferen, is uw reporter een raadsel, maar vrouwen kunnen volgens de verhalen twee dingen tegelijk, dus dat zal wel goed komen.
Klokke 14.00 uur begon de wedstrijd die werd geleid door een scheidsrechter met een fluitje als een schorre teckel, die eveneens voor fluor had gekozen. Kennelijk is deze kleur bij de Refs in Nederland favoriet, gezien de keuze van onze eigen Marinus de dag daarvoor. Pijn aan de ogen, maar wel zichtbaar. De desbetreffende scheidsrechter kon het echter niet nalaten te zeggen, dat onze Marinus dit specifieke shirt niet had, alsof aan zijn shirt een bepaalde status hing. Als Bulls hoeven we daar echter niet rouwig om te zijn, omdat langdurige blootstelling aan dit shirt ernstige oogklachten ten gevolg zou hebben. Onze eigen wedstrijdsecretaris met scheidsrechteraspiraties Rutger hanteerde weer op onnavolgbare wijze weer één van de vlaggen. Ook nu weer probeerde hij de Ref van advies te dienen, maar zoals altijd werd dit niet gewaardeerd.
Direct na de kick off gingen de Bulls voortvarend van start. Het spel werd naar de helft van Utrecht gebracht en er was constant druk. Er werd goed getackeld en de scrums stonden stabiel, waardoor de bal “clean” kon worden gespeeld. De lijn kon echter niet veel meters maken omdat ook Utrecht strak verdedigde. Kennelijk hadden ze geleerd van de eerste wedstrijd, maar de dominantie lag duidelijk bij de Bruine Brigade in hun nieuwe shirts. Meer dan 75 % van de tijd werd op de helft van Utrecht doorgebracht en lagen er goede kansen bij The Bulls.

Toch hadden de Bulls het niet gemakkelijk. Utrecht had zich versterkt met ervaren en fysiek zware spelers, die ervaring hadden in de Ereklasse. Tammo was degene die hier wel op heel spectaculaire wijze mee geconfronteerd werd. Bij een uitbraak van de full back van Utrecht probeerde onze bewegelijke maar “lichtgewicht” winger hem op manmoedige wijze af te stoppen. De door Tammo ontvangen hand off deed hem echter na een spectaculaire luchtreis enige meters verder op de grond belanden. Met slechts een licht beschadigd ego en om onverklaarbare redenen”blauwe ballen” kon onze jonge vriendelijke oosterbuur de wedstrijd vervolgen. Mede door dit soort acties wist Utrecht op gegeven moment de defensie van Almelo te penetreren en werd er gescoord. De eerste 5 punten stonden op het bord, terwijl de conversie werd gemist. Niet lang daarna bracht Jelmer met een mooie penalty het verschil terug tot 2 punten en met deze mooie uitgangspositie gingen the Bulls de rust in.
In de rust werd Rob Maas vervangen door Eitan, die met licht knikkende knietjes de positie van Full Back overnam. Nu was dat gevoel geheel onterecht omdat deze olijke krullenbol tot de beste verdedigers van The Bulls behoort. Helaas had Utrecht ook de nodige wissels toegepast en begonnen zij met nieuw elan aan de tweede helft. The Bulls kregen het lastig en konden de druk uit de eerste helft niet volhouden en verloren langzaam terrein. Er werd gevochten om iedere meter en de Bulls gaven stuk voor stuk de volle 100 % en meer, maar de Bulls kaars begon te flakkeren. Na 10 minuten werd besloten om vers bloed in te brengen in de persoon van Gerald, waardoor Philip naar de kant gehaald werd. Vijf minuten later volgde Ross, die door Leroy werd vervangen. Leroy ging naar de 6 positie en Maarten debuteerde op de nummer 8 positie. Ook met deze wissels kon het tij niet meer worden gekeerd, maar als back three lieten zij wel een goede indruk achter. Utrecht kwam op stoom en wist door de verdediging te breken. De score begon op te lopen. Als laatste wissel werd Teddy ingebracht als nummer twee, mede om Rini wat te kunnen sparen, maar ook deze wissel kon het tij niet keren. De druk,het verschil in conditie en ervaring begon zijn tol te eisen. De kaars van the Bulls raakte opgebrand.
Uiteindelijk werd er afgefloten en The Bulls hadden verloren, maar waren niet verslagen. Het was een mooie wedstrijd waarin mooie dingen zoals perfecte line outs, strakke verdediging en echte strijdlust te zien waren geweest. Ook was het een leerzame wedstrijd geweest die experimenten mogelijk maakte, die ook geslaagd te noemen waren. Maar vooral was het een leuke wedstrijd, die voor alle betrokkenen een plezier is geweest. In de kleedkamer heerste er dan ook geen verslagen stemming, maar een gevoel van trots en waardering. Nu nog één keer vlammen in de competitie en dan gaan voor de beker. Met wat uw reporter had gezien, is dat niet eens een droombeeld. Die schaal komt gewoon naar Almelo. Je moet er alleen allemaal in willen geloven. Met die gedachte reed uw reporter weer rustig terug naar het schone Twente.

Uw reporter.