shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

Verslag Nationale bekerfinale Big Bulls 1 – Bekaro 12-21 April 2012

Op de eerstvolgende dinsdagavond trok uw reporter naar de club om de opbouw naar de finale toe te kunnen volgen. Op het veld waren de mannen en dame in de druilerige regen bezig met een ontspannen partijtje touch. Omdat uw reporter verontrustende berichten over Old Man Maas had gehoord, namelijk dat hij niet zou spelen, sprak hij hem na de training even aan voor een persoonlijk interview. Al gauw bleek dat er hier sprake was van misleidende propaganda, bedoeld om Bekaro om de tuin te leiden. De spionnen van Bekaro zouden uiteraard het wel en wee van The Man of the Match van de 1/2 finale volgen en zo een rad voor de ogen gedraaid krijgen. In werkelijkheid zou Peter, behoudens een vroege bevalling van zijn vrouw of complicaties gewoon spelen. Aangepast vervoer zou echter wel noodzakelijk zijn om in het geval van de eerste weeën zo snel mogelijk weer af te kunnen reizen. Voor Ahmet gold dezelfde regeling omdat ook hij, maar dan voor de eerste maal, binnen afzienbare tijd vader zou worden.

Ook op de vrijdagtraining was uw reporter present. Op deze bijzonder zachte en droge voorjaarsavond was de gehele selectie compleet en tijdig aangetreden voor de training. Ahmet was er ook, maar alleen om beschuit met roze muisjes rond te delen in verband met de geboorte van een wolk van een dochter. Naar eigen zeggen van de trotse vader leek de kleine spruit op haar moeder en gelukkig niet op haar vader en was daarmee een bijzonder mooi kind. Met de tijdige en voorspoedige geboorte van zijn dochter was Ahmet ook beschikbaar voor de wedstrijd. De scrum was daarmee in zijn sterkste opstelling beschikbaar. De korte vrijdagavondsessie verliep ook nu weer in een ontspannen sfeer en tegen de gewoonte van The Bulls in werd de tap om 21.55 uur gesloten. De spelers trokken gedwee om 22.00 uur richting hun respectievelijke slaapplaatsen onder de plechtige belofte dat de nacht celibatair zou worden doorgebracht.. Leroy vormde ten aanzien van het slapen een uitzondering, omdat hij nog moest werken. Met een goed gevoel, maar toch enige kriebel in de onderbuik, net alsof het Sinterklaas moest gaan worden, ging uw reporter naar bed voor wat een onrustige nacht zou worden. De spanning begon op te bouwen.

Op het moment dat de buspassagiers zich melden bij de club ging om 06.15 uur de wekker bij uw reporter. Het zou een hele spannende dag worden. Ontspannen draaide ik de auto om circa 07.15 uur de A 1 op voor een rit van circa 1.5 uur naar Amsterdam. Luisterend naar de radio en uitkijkend naar een bus uit Twente werden de kilometers over het rustige asfalt in een goede tijd afgelegd. Om 08.45 uur werd het Nationale Rugbycentrum bereikt en niet geheel onverwacht was de bus met The Bulls en een deel van de meegereisde supporters al gearriveerd.

Uw reporter heeft al eens eerder stilgestaan bij de plek van het Rugby in sportminnend Nederland. Wij bedrijven een kleine, attractieve sport en dat heeft zo zijn beperkingen, maar ook zeker zijn charme. Deze charme werd voor uw reporter heel mooi gevangen in de eerste blik die ik op het complex en het hoofdveld wierp. Een groot deel van de bruin/witte aanhang was met een bal aan het “klooien” op het hoofdveld voor de tribune. Stelt u dat eens voor in Zeist bij de KNVB of op Twickenham. Zeer onwaarschijnlijk dat dit mogelijk zou zijn geweest, maar bij Rugby Nederland kennelijk heel gewoon.

Naar mate de tijd vorderde kwamen er steeds meer supporters van Almelo het complex binnendruppelen. Ouders, partners, liefjes en toekomstige liefjes, (oud)spelers, familie, vrienden en bekenden. Zeer velen hadden de weg naar Amsterdam weten te vinden en lieten zich gewillig schminken in de bruin/witte kleuren. Ook de jeugd was goed vertegenwoordigd en luid en duidelijk aanwezig, dankzij de trom die zij vanuit het Twentse hadden meegenomen. Naast de aanhang van Almelo waren er ook een heleboel andere clubs en Rugbyliefhebbers naar Amsterdam gekomen, waardoor ook oude banden konden worden aangehaald.

Ongeveer 5 kwartier voor de Kick off trokken de 22 spelers richting de kleedkamer en werd om 10.00 uur het veld betreden voor de warming up. Het was duidelijk dat de gezonde spanning alle spelers in zijn greep had. Er werden grapjes gemaakt, maar er werd niet geklierd. Er werden aanwijzingen gegeven onderling, maar allemaal opbouwend en vriendelijk van toon. Er stond een team dat klaar was voor de finale. Na instructies door een voor ons onbekende Ref en wat inspirerende woorden in de kleedkamer werd het veld voor de 2e maal betreden. Nu moest het gaan gebeuren.

Inmiddels was het wat steviger gaan waaien en de neerslag in de vorm van regen begon nadrukkelijker zijn stempel op de ochtend te drukken. In deze verslechterende weersomstandigheden werd om 11.00 uur de aftrap genomen en direct werd de eenzijdige kracht van RCC zichtbaar. Uit een filmpje op Internet was al duidelijk geworden dat de zware nr. 8 een dominante rol zou spelen. Deze zou afgestopt moeten worden. Op de trainingen was hier aandacht aan besteed, maar dat deed niets af aan zijn aanvalskracht. Toch lieten de backs van RCC, in samenspel met de flankers ook mooi combinatiespel zien in de eerste 3 minuten. Flitsend ging de bal in de lijn heen en weer en dreigde de defensie van Almelo doorbroken te worden. Gelukkig wisten The Bulls zich te herpakken en RCC af te stoppen. De lijn van Bekaro kwam daardoor niet meer in het spel.

RCC had alras door dat de weersomstandigheden en met name de windrichting door hen gebruikt moest worden. Dit resulteerde in vele goed geplaatste kicks richting de 22 van Almelo. Sietse, Nick en Tammo moesten regelmatig vegen en de bal al lopend of kickend wegwerken. Helaas werd bij een van deze acties de wind The Bulls fataal. Een kick werd teruggeblazen en opgepikt door een speler van RCC die wist te scoren. Dankzij hun goede kicker stonden de eerste 7 punten op het scorebord.

Het weer verslechterde gaandeweg de eerste helft en met name de regen nam in hevigheid toe. Ook de druk vanuit de nr 8 van Roosendaal werd voelbaar, waardoor The Bulls voornamelijk in hun eigen 22 speelden. De druk en de weersomstandigheden leiden tot twee fatale foutjes. Een doorgeschoten bal in een 5 yards scrum en een onderschepte knock on in het doelgebied en weer stonden er 14 punten op het scorebord. Met een stand van 0-21 gingen de 2 ploegen de rust in.

In de rust werden nog geen wijzigingen in het team aangebracht, maar de wissels werden wel al voorbereid. Na een korte pauze trok Almelo fel van leer. De druk werd op Roosendaal opgevoerd en The Bulls kwamen beter in het spel.. De totale ommekeer kwam toen de nr 8 van RCC, na een strakke verdedigende actie van onze captain, met een blessure het veld af moest. De aanvalskracht van Bekaro was verdwenen en verdediging was alles wat hen nog restte. Tammo was de eerste die gewisseld werd in verband met een blessure aan de onderarm. Kevin kwam voor hem in de plaats. Ook Ahmet was moegestreden door het verse ouderschap en zijn blessure, zodat Ramon zijn opwachting op het veld kon maken. In een van de eerste acties van Kevin wist hij met een leep kickje en magistraal voetenwerk de tryline te bereiken en te scoren. De eerste punten werden vervolmaakt door een perfect uitgevoerde conversie van de voet van Jelmer. Met een stand van 7 – 21 werd de jacht op de overwinning ingezet. Omdat de scrum goed stond werd besloten om meer bewegelijkheid in het pack te brengen. Jon, die een goede wedstrijd had gespeeld, maar iets minder snelheid meebracht, werd tactisch vervangen. Leroy werd ingebracht als flanker en Maarten schoof naar de nr. 4 positie en Oskar kon op de nr. 8 positie laten zien wat hij waard was.

Deze verandering en de wissel van Fokko waardoor Ruben in het spel kwam, brachten nog meer snelheid en bewegelijkheid op het veld. RCC steunde en kreunde maar hield manmoedig vol. Almelo was voortdurend op de helft van Roosendaal te vinden en wist uiteindelijk door een fraaie try van Leroy, die de nacht niet had geslapen, opnieuw te scoren. Helaas werd de conversie evenals een eerdere penalty gemist, zodat de score op 12-21 kwam te staan. The Bulls bleven drukken en speelden risicovol, maar beheerst om een score te forceren. Uiteindelijk werden ook Rinie, Gerald en Oskar gewisseld voor Teddy, Phillip en Wouter, maar ook deze injectie aan frisse spelers mocht niet baten. RCC wist de defensie gesloten te houden en opnieuw scoren te beletten. Iedere geselecteerde speler had zijn moment op het veld gehad en gevochten voor de overwinning, maar The Bulls waren te laat opgang gekomen. Het eindsignaal klonk en de eindstand was bezegeld. RCC Bekaro had met 12 – 21 terecht gewonnen, ondanks het overwicht van Almelo in de 2e helft..

De teleurstelling direct na afloop was groot. The Bulls waren er dichtbij geweest. 10 minuten eerder of langer hadden het verschil kunnen maken, maar het mocht niet zo zijn. De stromende regen vertaalde op passende wijze de gevoelens van iedereen die Almelo op dat moment een warm hart toedroeg. In stilte en diep van binnen werd door velen zachtjes geweend. The Bulls hadden verloren, maar waren niet roemloos ten ondergegaan.

De rest van de dag werd in een voor uw reporter herkenbare Bullssfeer doorgebracht. Onder het genot van vele alcoholische versnaperingen en een onbegrijpelijke hoeveelheid nicotine keken de jonge spelers naar de overige wedstrijden en “vergrepen” zich aan de mee of na gereisde jongedames. De oudere spelers en Bulls fans zagen dit onder het genot van evenzoveel alcohol en nicotine met enige jaloezie aan en waren blij dat het niet hun dochters waren. Na het laatste fluitsignaal van de wedstrijd Nederland – Polen, waaruit bleek dat Nederland als Rugbyland nog een lange weg te gaan had, zocht uw reporter weer zijn auto op. Het was een lange en bijzondere dag geweest.

Almelo had als Rugbystad laten zien wat het waard is. Er was in één seizoen een team opgestaan dat in de top van de competitie, met 2e klasse potentie mee kan draaien en ook nog eens een cupfighter mentaliteit heeft. Dit schept verwachtingen voor de toekomst en met name voor het komende seizoen. Uw reporter zal u hierover blijven berichten, want ook hij wil weten waar deze ontwikkeling allemaal toe leidt. Tot volgend seizoen, het was mij een waar genoegen.

Uw reporter
Ps: Bij wedstrijden en toernooien die nu nog door the Bulls worden gespeeld zal de vakantie stagiair de rapportages voor zijn/haar rekening nemen.