shopping-bag 0
Items : 0
Subtotal : 0.00
View Cart Check Out

Wedstrijdverslagen 05 oktober 2014

Na de euforie van het voorgaande speelweekend begon de week met de opbouw naar de volgende wedstrijd. Vaste waarden, zoals Sgt Kuik, zouden door werk niet inzetbaar zijn en moesten er aanpassingen in de opstellingen worden gedaan. Gelukkig was in de 14 dagen daarvoor een speler binnen komen wandelen met een ervaring en capaciteiten, die geen gemeengoed zijn op onze nationale rugbyvelden. Deze ervaring werd direct tijdens de trainingen van die week benut. Op de vrijdagtraining werden the backs geïntroduceerd in de wereld van de verrassende looplijnen en de subtiele bewegingen. Iedereen was vol aandacht en zelfs Old Man Maas vergat te klagen dat het nog geen 22.00 uur was. Met een goed gevoel ging iedereen die vrijdagavond naar huis. De zaterdag was nog een heerlijke nazomerdag, die de belofte aan een mooie zondag leek te bevatten. De zaterdagavond bleek echter al de weeromslag van de zondag aan te kondigen. Het werd kouder en zoals bij zo velen die een of meerdere botten in een verleden hebben gebroken, deden de oude breuken van uw reporter zeurderig pijn. Het weer sloeg om and it Hurts lihe hell.

Het was druilerig toen uw reporter in een opgewekte stemming naar de club vertrok. Het tweede team zou die wonderlijke 0-0 tegen the Wasps recht gaan zetten en het eerste team zou de goede lijn van de twee voorgaande wedstrijden bestendigen. Ondanks het weer leek er geen vuiltje aan de lucht. Toch knaagde er wat in de gewrichten en de oude breuken van uw reporter, een gevoel van onbehagen en vage pijntjes. Een wat bijgelovig mens zou kunnen zeggen: een voorgevoel, maar een meer nuchtere benadering zou evengoed op een beginnend griepje kunnen wijzen. Het mindere weer had gelukkig weinig effect op de aanwezigheid van de drommen belangstellenden die op de wedstrijd af waren gekomen. Wervende aankondigingen in de krant en de Sociale Media hadden hun werk gedaan. Verzameld onder een scala van bonte parapluutjes stonden zij samengedromd in afwachting van de wedstrijden. Onder hen vele Oude Bulls, jonge spelers, familie en vrienden. Ook zeldzame, maar graag geziene gasten van over de Noordzee hadden hun weg naar Almelo weten te vinden om oude herinneringen op te halen, of hun broertje te zien spelen.

Bulls II vs The Wasps

De wedstrijd van het tweede team zou het voorgerecht van die middag moeten worden. Uit de Nijmeegse Wespen zou de angel gehaald moeten worden, zodat zij niet meer konden steken en de eerdere 0-0 door een overwinning naar de vergetelheid werd gedwongen. The Bulls waren in nagenoeg dezelfde opstelling als de voorgaande confrontatie aangetreden. Toch waren the Bulls niet geheel ongeschonden uit de vorige wedstrijden of de rondwarende griep gekomen, zodat er wel wat fysieke zorgen waren. Bij the Wasps waren dezelfde gezichten te herkennen, maar dit keer met een speler minder en zonder wissels. De wedstrijd werd geleid door onze eigen Head Coach en startte op tijd in de druilerige regen. In de vorige ontmoeting hielden beide teams zich voornamelijk op in het middenveld, met enkele offensieve acties langs de zijkant. Nu gingen the Bulls direct in de aanval en na 3 minuten wist Mark “Cheescake” Vrasdonk met wat voetbalachtige acties de score te openen.  Dit zette de toon voor een wat rommelige periode in het spel waarin beide teams niet echt door konden breken. De scrum van Almelo was sterk maar stond niet solide en de ballen kwamen niet echt in de lijn voorbij de centers. Gelukkig konden the Wasps helemaal geen vuist maken, waardoor er niet echt sprake van gevaar was. Pas 20 minuten na de eerste score wist Mathijs “Redbeard” die zijn gezichtsbeharing nu spiegelt aan dat van roemrijke Vikingen, zoals Olaf de Waanzinnige en Sven de Dwerg, weer een try te drukken. Ondanks zijn bizarre fascinatie met roodharig dons als gezichtsbeharing, weet deze verder sympathieke knaap toch bijna iedere wedstrijd een try te scoren. Hierna was het de beurt aan Thijs “Teddy The Hooker” om voor zijn vele harde werk beloond te worden met een score. Almelo bleef aanvallen en  kwam ook veelvuldig in scoringspositie, niet zelden door het harde werk van Mark. Dit brak hem echter lelijk op, want door een ongelukkige tackle uitgevoerd door een tegenstander raakte hij geblesseerd aan zijn heup/onderbuik en moest het veld bijna kruipend verlaten, bij een ruststand van 24-0. Het was duidelijk dat hij veel pijn had. “He was Hurt”.

De start van de 2e helft was voortvarend te noemen. Jan- Willem die kampte met de naweeën van de griep wist al direct vanaf de kick off zijn trysaldo aller tijden te verdubbelen, door in twee wedstrijden achter elkaar te scoren. Hiermee kwam wel een einde aan zijn inzet voor die wedstrijd, want de conditionele koek was op en de warme douche en het bed lonkte. Ondanks een ruime achterstand lieten de sympathieke spelers uit de Keizerstad zich niet ontmoedigen en bleven zij het offensief zoeken. Dit leidde tot een score kort na die van the Bulls en een penaltykick 10 minuten later. Er was geen sprake aan de kant van the Bulls van enige paniek, maar wel het besef dat er goed aan getrokken moest worden om een klinkende overwinning binnen te kunnen slepen. Inmiddels waren er wat wijzigingen op het veld doorgevoerd en met name in de scrum. De front row bestond nu uit bijna 400 kilo rauw Vlees met Nico, Thijs en Niels, hetgeen in de stabiliteit ook direct te merken was. Kennelijk bracht een positie als prop bij Nico het beest in hem naar boven, want in de 70e minuut wist hij briesend en stampend de trylijn te bereiken en te scoren. Achteraf bezien zou de periodieke onthouding van weken tot maanden die meestal volgt op een bevalling, ook de reden van deze dierlijke uitbarsting kunnen zijn. Na deze score kwamen the Wasps nog een keer terug, maar de slotscore was voor onze Sjors. Deze vriendelijke jongeman, die qua naam en voorkomen herinneringen oproept aan de thans minder politiek correcte strip “Sjors en Sjimmie” (Ja, kinderen vroeger in de EPPO, het blad voor jongens die de Donald Duck waren ontgroeid.) wist met wat snel voetenwerk langs de lijn de hoek te bereiken en te scoren. De klus was geklaard en de “schurende pijn” van de 0-0 was verdreven door die zoete pijn van fysiek ongemak na een wedstrijd, in de wetenschap dat er nu wel was gewonnen.

Bulls I vs RC Groningen

Na deze leuke en vooral sportieve wedstrijd werd de aandacht al snel verlegd naar het hoofdgerecht van die middag, de wedstrijd van het eerste team. De tegenstander was de eveneens net gepromoveerde Groninger Rugbyclub. Als tegenstander was Groningen extra bijzonder omdat Up and Coming Comedy Talent en Part Time Bull Sietse Manning daar nu zijn Rugby home had gevonden. Het zou als het ware een broederstrijd tussen het Peerd van Ome Loek Sietse uit Groningen en de Stier Fokko uit Almelo worden, echter vanwege een zware blessure bij Sietse bleek hij niet zelf mee te kunnen spelen. Vanwege zijn betrokkenheid bij de wedstrijd van het 2e kreeg uw reporter erg weinig mee van de voorbereidingen van het 1e team, maar dat er sprake was van een grotere spanning dan de afgelopen weken, was wel duidelijk. In de voorgaande wedstrijden waren the Bulls begonnen als “the New Kids on the Block”. Nieuw in de 2e klasse en komende uit de (in het ogen van de clubs uit het Westen) provinciale onderbuik van de Rugbycompetitie in Nederland, hadden ze weinig te verliezen. Handhaving en leren van het spel in een hogere klasse was de opdracht. Na 3 wedstrijden was echter gebleken dat zij van gevestigde 2e klasse teams konden winnen en fier de 3e plaats in de competitie bezetten. Dit gaf druk, want hiermee werden zij van underdog opeens een favoriet en dat is nooit een fijne uitgangspositie. Vrijwel direct na het beëindigen van de wedstrijd van het 2e team moest het eerste aantreden voor de Kick Off. Op het eerste gezicht liep de wedstrijd zoals gepland en hadden the Bulls geen last van hun “Twentse kwartiertje” waarin zij normaal letterlijk een beetje achter de feiten aanhollen. Bij een nadere beschouwing bleek echter dat de spanning bij de spelers leiden tot een gehaast spelbeeld en lieten zij zich verleiden tot nodeloze fouten. De penalty’s wegens off side en fouten in de ruck waren niet van de lucht en in de 6e minuut kon Groningen een van die penalty’s verzilveren in een voorsprong van 3 punten.

Deze vroege achterstand ontstak zeker het vuur bij the Bulls, die steeds meer begonnen aan te dringen, maar nog zonder resultaat. Bewegingen en standaard acties werden te gehaast of slordig uitgevoerd, waardoor vele ballen niet aankwamen. De druilerige regen in combinatie met de ballen speelde ook een rol, maar dat gold voor beide teams. Bijna een half uur lang hielden de beide teams elkaar in evenwicht, zonder te scoren of echte kansen te creëren. The Bulls misten de aansluitende penalty, maar konden de try van Groningen niet voorkomen, ondanks het goede werk in de Scrum en de Line Outs. Met een achterstand van 0-8 leken the Bulls op een verloren 1e helft af te steven, maar 2 minuten voor tijd wist Andrew een gat in de defensie van Groningen te vinden en te scoren. Met de conversie werd de ruststand op 7-8 bepaald en lagen alle kansen weer voor het grijpen. De 2e helft liet een vergelijkbaar beeld zien, waarbij the Bulls niet in hun eigen doen kwamen. De haast bleef overheersen en de spanning leidde nog steeds tot te veel onnodige fouten. De wedstrijd werd fysiek wat grimmiger en onze trouwe EHBO ondersteuner Rene en Herr Doctor F. waren heel druk met het opknappen van de verschillende spelers aan beide zijden. Het meest spectaculair was wel het bloeddoordrenkte gezicht van Ben, wiens neus in aanraking was gekomen met een inert object, een bloeding ten gevolge hebbende. Ondertussen nam de spanning langs de kant toe. De teams hielden elkaar gevangen op het middenveld en de beslissingen van de Ref, deden bij een aantal supporters de wenkbrauwen fronsen. Bij sommigen onder hen ging dit fronsen over in verbale uitingen die verklaarbaar waren in het vuur van het spel, maar niet passend bij de sport en zeker niet passend bij The Bulls. Gelukkig werden deze goedbedoelende, maar geëmotioneerde Bulls door hun mede supporters aangesproken en gecorrigeerd, zoals dat hoort. We zijn tenslotte geen voetballers. Op gegeven moment wisten the Bulls met hard werk en minder schoonheid Fokko in scoringspositie te brengen en werd door hem in de hoek de 12-8 gescoord. Helaas werd de conversie, gezien de hoek niet zo verwonderlijk, gemist hetgeen niet zonder gevolgen zou blijven. Na deze score veranderde het wedstrijd beeld nauwelijks. Beide partijen hadden hun handen vol aan de verdediging, maar geen van beiden konden aanspraak maken op mooi aanvallend spel. Ook de inbreng van een aantal reserve spelers bracht niet de doorbraak in deze impasse. De combinatie van vermoeidheid, zenuwen en een door de ref gemiste knock on was uiteindelijk de opmaat voor het verlies van the Bulls. De break van Groningen leidde tot de score van 5 punten en de minieme voorsprong van 12-13. De 10 minuten die resteerden waren voor de spelers en supporters zenuwslopend en aan de inzet lag het niet, maar alle pogingen om tot scoren te komen, liepen op niets uit. Een laatste gewonnen scrum, een daaropvolgende ruck en opnieuw een penalty tegen, wegens een nodeloze fout en de wedstrijd was gedaan. Het spreekt voor zich dat dit resultaat pijn deed bij alle betrokkenen. Groningen had natuurlijk gewoon gewonnen, maar the Bulls hadden voornamelijk verloren van zichzelf.

Ieder verlies doet pijn en dat stond ook te lezen op de gezichten van de spelers. The Bulls waren niet weggespeeld, maar hadden ook niet op hun eigen niveau gespeeld. Ze waren wel tegen grenzen opgelopen en hadden er hopelijk van geleerd, wat ook heel waardevol kan zijn. Enigszins bedrukt reed uw reporter weer naar huis, overpeinzend dat het gek is, hoe snel je vergeet wat het is om te verliezen. Al met al was het niet eens een slechte dag geweest met een klinkende overwinning van het 2e en een leerzaam bonuspunt voor het 1e team. Langzaam verbeterde de stemming van uw reporter en met een redelijk gevoel draaide hij zijn straat in richting zijn dames. Na het parkeren van de auto wilde hij welhaast gedachteloos uitstappen, om er direct pijnlijk aan herinnerd te worden, dat ook hij had gespeeld. Zijn oude botten en spieren deden meer zeer dan hij lief had. Toen hij dat aan zijn lief uitlegde, keek zij hem slechts meewarig aan en zij: “Tja, je bent ook al oud, Schat” (deze laatste toevoeging druipend van het leedvermaak). En die mededeling beste mensen deed nog het meeste pijn op die zondagmiddag. It hurts like hell!!

Uw reporter